Η έδρα στην Αιόλου 104 και το πρώτο ραντεβού που δεν γίνεται τυχαία
Η διεύθυνση Αιόλου 104, στο 105 64 της Αθήνας, βρίσκεται λίγα λεπτά με τα πόδια από τον σταθμό του μετρό στην Ομόνοια, στις γραμμές 1 και 2. Για όποιον έχει αναζητήσει επαγγελματική υποστήριξη σε μια δύσκολη προσωπική ή επιχειρηματική στιγμή, η θέση δεν είναι διακοσμητική λεπτομέρεια: ένα κεντρικό, εύκολα προσβάσιμο σημείο μειώνει την ταλαιπωρία και επιτρέπει να κρατηθεί η διαδικασία μακριά από γειτονιές όπου κάποιος μπορεί να αναγνωριστεί. Η έδρα στην Αιόλου 104 λειτουργεί με ραντεβού, ακριβώς για να μην υπάρχει περίπτωση να συναντηθούν δύο εντολείς μεταξύ τους στον ίδιο χώρο.
Η πρώτη συζήτηση μπορεί να γίνει στο γραφείο, αλλά και τηλεφωνικά, με βιντεοκλήση ή σε ουδέτερο σημείο, όταν η διακριτικότητα έχει μεγαλύτερη αξία από την επίσκεψη. Είναι δωρεάν, εμπιστευτική και χωρίς δέσμευση. Σε αυτή τη φάση ο ενδιαφερόμενος μπορεί —και καλό είναι να το κάνει— να ζητήσει να δει την άδεια του ερευνητή, η οποία φέρει τον αριθμό 4891/7/1/90-δ’ και αντιστοιχεί σε πρακτική από τις αρχές της δεκαετίας του 1990.
Από την ίδια έδρα καλύπτεται ολόκληρη η Αττική: το κέντρο και οι γειτονιές του, τα βόρεια και τα νότια προάστια, τα δυτικά προάστια, η ανατολική Αττική και τα Μεσόγεια, ο Πειραιάς και η δυτική Αττική. Η δραστηριότητα όμως δεν σταματά στα όρια του λεκανοπεδίου· υποθέσεις αναλαμβάνονται σε όλη την Ελλάδα και στο εξωτερικό, είτε με μετακίνηση είτε μέσω δικτύου συνεργατών. Αυτό που δεν υπάρχει —και καλό είναι να λέγεται καθαρά— είναι δεύτερο επίσημο γραφείο σε άλλη πόλη.
Πίσω από τη διεύθυνση υπάρχει μια επαγγελματική διαδρομή με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά: περισσότερα από τριάντα χρόνια εμπειρίας, πάνω από 1.500 περιστατικά σε 14 χώρες και προσωπική ενασχόληση με κάθε υπόθεση, με τη στήριξη συνεργατών όπου αυτό απαιτείται. Οι εντολείς δεν είναι μόνο ιδιώτες· είναι οικογένειες, επιχειρήσεις, δικηγόροι, ασφαλιστικές εταιρείες και ναυτιλιακές εταιρείες. Το κοινό τους σημείο είναι ότι φτάνουν στην Αιόλου 104 με ένα ερώτημα που χρειάζεται απάντηση τεκμηριωμένη, όχι εντυπώσεις.
Έρευνες όπου η προσοχή δεν είναι υπερβολή αλλά προϋπόθεση
Υπάρχουν υποθέσεις στις οποίες η βιασύνη κοστίζει περισσότερο από την καθυστέρηση. Μια οικογενειακή διένεξη, μια επιχειρηματική αμφιβολία, ένα ασφαλιστικό ζήτημα ή μια υπόθεση που πρόκειται να φτάσει ενώπιον δικαστηρίου απαιτούν μέθοδο: πρώτα ορίζεται το ερώτημα, ύστερα ελέγχεται αν αυτό μπορεί να απαντηθεί νόμιμα, και μόνο τότε αρχίζει η δουλειά πεδίου. Το στάδιο του νομικού και πρακτικού ελέγχου δεν είναι γραφειοκρατικό προσπέρασμα· είναι η στιγμή όπου διαπιστώνεται αν υπάρχει έννομο συμφέρον και πρόσφορος σκοπός, δηλαδή οι δύο προϋποθέσεις που καθιστούν θεμιτή τη χρήση υπηρεσιών έρευνας.
Τι μπορεί να τεκμηριωθεί νόμιμα
Η νόμιμη έρευνα κινείται σε τρεις άξονες. Παρατήρηση σε δημόσιους χώρους, χωρίς να εκτεθεί η υπόθεση και χωρίς να ενοχληθούν τρίτοι. Αξιοποίηση δημόσιων πηγών και μητρώων, όπου η πληροφορία είναι ούτως ή άλλως προσβάσιμη. Και διακριτικές συνομιλίες στο πεδίο με ανθρώπους που δέχονται να μιλήσουν. Το αποτέλεσμα δεν είναι ένας φάκελος εντυπώσεων αλλά ένα χρονολόγιο με ημερομηνίες, τόπους και σαφή διάκριση ανάμεσα σε ό,τι διαπιστώθηκε και σε ό,τι εκτιμάται. Φωτογραφίες ή οπτικοακουστικό υλικό συλλέγονται μόνο από δημόσιους χώρους. Εδώ ακριβώς φαίνεται η διαφορά ανάμεσα στον εντυπωσιασμό και στην πραγματική δουλειά: ένας ιδιωτικός ερευνητής κρίνεται από την ακρίβεια της έκθεσης και όχι από τον όγκο του υλικού.
Τα όρια που δεν διαπραγματεύονται
Υπάρχουν πράγματα που δεν γίνονται ποτέ, όχι επειδή είναι δύσκολα, αλλά επειδή είναι παράνομα. Δεν γίνονται υποκλοπές τηλεφωνικών συνομιλιών, δεν διαβάζονται μηνύματα τρίτων, δεν εισέρχεται κανείς σε λογαριασμούς ή συσκευές άλλων ενηλίκων, δεν τοποθετείται κρυφό GPS ή λογισμικό σε ξένο αυτοκίνητο ή κινητό, δεν αντλούνται τραπεζικά, τηλεφωνικά ή φορολογικά δεδομένα τρίτων και δεν γίνονται εγγραφές μέσα σε ιδιωτικούς χώρους. Τα όρια αυτά συνδέονται με το άρθρο 19 του Συντάγματος, με το άρθρο 19 παράγραφος 3 για τα παρανόμως κτηθέντα αποδεικτικά μέσα, με το άρθρο 370Α του Ποινικού Κώδικα, με τον Γενικό Κανονισμό Προστασίας Δεδομένων (ΕΕ) 2016/679 και με τον νόμο 4624/2019.
Η ίδια προσοχή απαιτείται και στην αξιολόγηση του αν χρειάζεται καν έρευνα. Υπάρχουν περιπτώσεις όπου η ειλικρινής απάντηση είναι ότι τα διαθέσιμα στοιχεία αρκούν ή ότι το ζήτημα ανήκει σε δικηγόρο και όχι σε ερευνητή. Η αναγνώριση αυτού του ορίου είναι μέρος της δουλειάς και όχι αποτυχία της.
Η γραπτή εκτίμηση κόστους ως μέρος της μεθόδου
Στις υπηρεσίες έρευνας δεν υπάρχει τιμοκατάλογος με σταθερές τιμές, και αυτό δεν είναι υπεκφυγή. Δύο υποθέσεις που περιγράφονται με παρόμοια λόγια μπορεί να διαφέρουν ριζικά ως προς τη διάρκεια, τη γεωγραφία, τον αριθμό των ερευνητών που απαιτούνται και το υλικό που πρέπει να συγκεντρωθεί. Ένα ζήτημα που εξετάζεται με λίγες ημέρες παρακολούθησης σε μια γειτονιά της Αθήνας δεν κοστολογείται όπως μια υπόθεση με μετακινήσεις σε άλλη περιφέρεια ή στο εξωτερικό. Γι’ αυτό η σειρά είναι συγκεκριμένη: πρώτα η συζήτηση, ύστερα ο έλεγχος σκοπιμότητας και νομιμότητας και έπειτα γραπτή, εξατομικευμένη εκτίμηση κόστους μαζί με γραπτό σχέδιο δράσης, πριν ξεκινήσει οποιαδήποτε εργασία.
Γιατί η δέσμευση πρέπει να είναι γραπτή
Η γραπτή εκτίμηση κάνει τρεις δουλειές ταυτόχρονα. Περιγράφει το αντικείμενο της έρευνας με τρόπο που μπορεί να ελεγχθεί. Καθιστά σαφές τι περιλαμβάνεται και τι όχι, ώστε να μην υπάρξουν παρεξηγήσεις στη συνέχεια. Και δίνει στον εντολέα τη δυνατότητα να αποφασίσει με ψυχραιμία, ζυγίζοντας το κόστος απέναντι στην αξία της πληροφορίας που αναζητά. Ένα σχέδιο δράσης που μένει προφορικό αφήνει περιθώρια για αναπάντεχες χρεώσεις· ένα έγγραφο που έχει συζητηθεί και συμφωνηθεί λειτουργεί ως κοινή αναφορά για όλους τους εμπλεκόμενους.
Στην πράξη, η μέθοδος προβλέπει ενημερώσεις σε συμφωνημένα σημεία και προσαρμογή του σχεδίου όταν αλλάζουν τα πραγματικά δεδομένα. Αν προκύψει νέο στοιχείο που διευρύνει το αντικείμενο, η συζήτηση για το κόστος γίνεται πριν από την πρόσθετη εργασία και όχι μετά. Το ίδιο ισχύει και όταν η έρευνα αποδειχθεί στενότερη από το αναμενόμενο.
Το τελικό παραδοτέο είναι γραπτή έκθεση, σε έντυπη ή ηλεκτρονική μορφή, με χρονολόγιο, τόπους και διάκριση διαπιστώσεων και εκτιμήσεων, την οποία μπορεί να αξιολογήσει ο δικηγόρος του εντολέα. Η γραπτή εκτίμηση κόστους και η γραπτή έκθεση αποτελούν, στην ουσία, τα δύο άκρα της ίδιας αρχής: ό,τι συμφωνείται και ό,τι παραδίδεται αποτυπώνεται στο χαρτί, ώστε η υπόθεση να στηρίζεται στη διαφάνεια και όχι στις εντυπώσεις.
